துர்காபாய் தேஷ்முக் : தொண்டின் நாயகி

 

கடந்த நூற்றாண்டின் இருபதுகளையொட்டிய காலத்தில் தேவதாசிப் பெண்களுக்கு சமூக மதிப்பில்லாத நிலை நிலவியது. சிலர் செல்வந்தர்களின் காமவேட்கையைத் தணிக்கும் கணிகையராக வாழ்ந்தனர். சிலர் தெருவில் திருமண ஊர்வலம் செல்லும்போது, பல்லக்குகளின் முன்னால் நடனமாடிப் பிழைத்தனர். சிலர் கோயில்களில் நடனமாடி வாழ்க்கையை நடத்தினர். அவர்கள் எந்தத் தரப்பினராக இருப்பினும், திருமணம் செய்துகொள்ளக் கூடாது என்பது மட்டும் எல்லோருக்கும் பொதுவான விதியாக இருந்தது. எல்லோரும் தேவதாசிப்பெண்களை களிப்பூட்டும் பொம்மைகளாகவும் இழிவாகவும் மதித்திருந்த வேளையில், காகிநாடாவில் வாழ்ந்த ஒரு பள்ளிச்சிறுமி மட்டும் அவர்களை மிகுந்த கெளரவத்தோடும் கனிவோடும் அணுகிப் பழகினாள். இந்தச் சமூகமும் அவர்களைத் தகுந்த மதிப்புடன் நடத்தவேண்டும் என்று விரும்பினாள். இந்தப் பிரச்சினையை காந்தியடிகளின் கவனத்துக்கு எடுத்துச் செல்லவேண்டும் என்று பன்னிரண்டு வயதான அந்தப் பிஞ்சுமனத்துக்கு எப்படியோ தோன்றியது. அந்தச் சிறுமியின் பெயர் துர்காபாய்.

வல்லபாய் படேல் : வழிகாட்டும் வாழ்க்கை

 

தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து புறப்பட்ட காந்தியடிகள் 09.01.1915 அன்று இந்தியாவுக்கு வந்து சேர்ந்தார். பம்பாய் துறைமுகத்துக்குத் திரண்டு வந்த மக்கள் அவரை வாழ்த்தி வரவேற்றனர். அன்று அவரைச் சந்தித்த ஆங்கில நாளேடுகளின் நிரூபர்கள் கேட்ட கேள்விகளுக்கு காந்தியடிகள் விடையளித்தார். இனி தன் வாழ்நாளின் எஞ்சிய காலம் முழுதும் இந்திய தேசத்துக்காக உழைக்கவிருப்பதாக அவர்களிடம் அறிவித்தார்.

அகமதாபாத்தில் கோச்ரப் என்னும் இடத்தில் அவர் தமக்கென ஓர் ஆசிரமத்தை நிறுவிக்கொண்டார். ஒரு தேசியப்பள்ளியை நிறுவும் திட்டமொன்றும் அவர் மனத்தில் இருந்தது. அதைப்பற்றி பல கூட்டங்களில் அவர் தொடர்ந்து பேசி மக்களின்  கருத்தை அறிய முனைந்தார். அப்போது அகமதாபாத்தில் வழக்கறிஞராக பணியாற்றி வந்தார் வல்லபாய் படேல். அவருக்கு காந்தியடிகள்மீது எவ்விதமான ஈர்ப்பும் இல்லாத காலம் அது.