ஒரு கவிதை எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது என்று சொல்வதற்கு நான் ஒரே ஒரு அளவுகோலைத்தான் வைத்திருக்கிறேன். என் நெஞ்சில் ஒரு பறவை உட்கார்ந்திருக்கிறது. அது எப்போதும் தன் விழிகளால் உயர்ந்தோங்கிய மரக்கிளைகளையும் வான்வெளியையும் பார்த்தபடி இருக்கிறது. தரையிலிருந்து எம்பியெழுந்து சிறகுகளை விரித்து விண்ணை நோக்கிப் பறப்பதற்கான கணத்துக்குக் காத்திருக்கிறது. ஆனால் அதற்கு ஒரு புறவிசை வேண்டும். அந்த விசை மட்டும் கிடைத்துவிட்டால், அக்கணமே அது பறந்து விண்ணில் வட்டமிடத் தொடங்கிவிடும். எனக்குள் இருக்கும் பறவையை விண்ணை நோக்கிச் செலுத்தும் விசையாக நான் கவிதையைக் கருதுகிறேன். அதற்காகவே நான் கவிதைகளை நாடி வருகிறேன். நான் விரும்பும் விசையை வழங்குகிற கவிதையை மிகவும் விரும்புகிறேன்.