நம் நாடு விடுதலையடைந்து எழுபத்தைந்து ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. நம் நகரங்களும் கிராமங்களும் அப்போது இருந்ததைவிட இன்று பல மாற்றங்களுடன் வளர்ந்துவிட்டன. நம் வாழ்க்கைச்சூழலிலும் கருத்துநிலைகளிலும் கூட பல மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுவிட்டன. இரண்டு மூன்று தலைமுறைக்கு முந்தைய புகைப்படத் தொகுப்பையோ அல்லது பழைய நாட்குறிப்பையோ அல்லது பழைய புத்தகத்தையோ பார்க்கும்போது, அந்த மாற்றங்கள் துல்லியமாகப் புலப்படுவதை உணரலாம்.
28.12.1915 அன்று எஸ்.பி.சின்ஹா தலைமையில் பம்பாய் நகரில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் மாநாட்டில் தென்னாப்பிரிக்காவில் வாழும் இந்தியர் நிலைமையைப்பற்றிய ஒரு தீர்மானத்தை முன்மொழிந்து உரையாற்றுவதற்கு காந்தியடிகளுக்கு நேரம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. அவர் அந்த ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில்தான் இந்தியாவுக்குத் திரும்பியிருந்தார். அந்தமான் சிறையிலிருந்து விடுதலையாகி வந்திருந்த திலகர் அந்த மாநாட்டில் முக்கிய விருந்தாளியாக பங்கேற்றார். திலகரைக் காண்பதற்காக ஆயிரக்கணக்கில் பல்வேறு ஊர்களிலிருந்து மக்கள் திரண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கு எழுச்சியூட்டும் வண்ணம் திலகர் அன்று சிறப்புரையாற்றினார்.
08.09.1920 அன்று கல்கத்தா காங்கிரஸ் மாநாட்டில் ஒத்துழையாமை தீர்மானத்தை முன்வைத்து காந்தியடிகள் நீண்ட நேரம் உரையாற்றினார். அவர் ”இன்றைய சூழலில் நாம் மூன்றுவிதமான மோகங்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருக்கிறோம். சட்டமன்றத்துக்குச் சென்று ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்களுக்கு இணையாக அமர்ந்துகொள்ள நினைப்பது முதல் மோகம். அநீதியைப்பற்றியும் நேர்மையின்மையைப்பற்றியும் கவலைப்படாத அரசாங்கத்தின் நீதிமன்றங்களில் வாதாடி நீதியை நிலைநாட்டிவிட முடியும் என்று வழக்கறிஞர்கள் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கை இரண்டாவது மோகம். அரசு வேலைகளில் அமர்வதற்கென தகுதிப்படுத்தும் படிப்புக்காக வடிவமைக்கப்பட்ட கல்விக்கூடங்களில் பட்டம் பெற்றுத் தேர்ச்சியடைவதற்காக பெற்றோர்கள் தம் பிள்ளைகளைக் கல்லூரிகளுக்கும் பாடசாலைகளுக்கும் அனுப்புவது மூன்றாவது மோகம். நம் நாட்டில் பெரும்பாலான மக்கள் இந்த மூன்றில் ஏதோ ஒரு மோகத்தில் மூழ்கியவர்களாகவே இருக்கிறார்கள் என்பதை ஒருவரும் மறுக்கமுடியாது. இந்த மோகங்களிலிருந்து விடுபடும் வரைக்கும் கிலாபத் பிரச்சினைக்கும் பஞ்சாப் படுகொலைப்பிரச்சினைக்கும் தீர்வு கிடைக்கப்போவதில்லை” என்றார்.
வைத்துக்கொள்ளத் தொடங்கி ஆறு ஆண்டுகள்
கழிந்துவிட்டன. எங்கள் ஐந்து திருமண நாள்களையும் ஐந்து
பிறந்த நாள்களையும் குழந்தை அபியின் மூன்று பிறந்த
நாள்களையும் இதே இல்லத்தில் தான் கழித்திருக்கிறோம். என்
மனத்தில் புதைந்து கிடக்கும் எண்ணற்ற சித்திரங்களுள் இந்த
இல்லத்தின் சித்திரம் மறக்கமுடியாத அனுபவம். சிறுவர்களும்
சிறுமிகளுமாக இருநூற்றுசொச்சம் பிள்ளைகள் தங்கியிருக்கும்
இல்லத்தில் சில பெயர்களை அடையாளங்களுடன்
சொல்லக்கூடிய அளவுக்குக்கூட எனக்கு இன்னும் ஞாபகம்
உள்ளது. பெயர் மறந்திருந்தாலும் சில முகங்கள் மட்டும்
நினைத்த கணத்தில் ஆழ்மனத்திலிருந்து மிதந்து தெரிகிற
அளவுக்குப் பதிந்திருக்கின்றன. என்றாலும் நித்யாவைப்பற்றி
நேரிடையாகத் தெரிந்து கொள்ளும் வரை அவள் பெயர்மட்டும்
எப்படியோ எங்கள் மனங்களில் பதியாமல் நழுவிப்போய்
விட்டது. அதை நினைக்கும்போது சற்றே கூச்சம் படர்வதைத்
தவிர்க்க முடியவில்லை.
நிறுத்தத்தில் இறங்கியதுமே கைக்கடிகாரத்தில் மணி
பார்த்தாள் தேவகி. ஆறே முக்கால். அச்சத்தாலும்
கவலையாலும் அந்தக் காலை நேரத்திலும் அவளுக்கு
வியர்த்துக்கொட்டியது. அடிவயிற்றில் மின்னலைப்போல
ஒருநொடி வலி எழுந்து மறைந்தது. காற்றில் ஒதுங்கியிருந்த
தலைமுடி கலைந்தது. நாலாக மடித்து உள்ளங்கைக்குள்
வைத்திருந்த கைக்குட்டையால் கழுத்தில் படிந்திருந்த
வேர்வையைத் துடைத்தபடி ஏரிக்கரையைநோக்கி நடந்தாள்.
ஒரே ஒரு ஊரிலே
ஒரே ஒரு தோட்டம்
ஒரே ஒரு தோட்டத்திலே
ஒரே ஒரு மாமரம்
ஒரே ஒரு மாமரத்தில்
ஒரே ஒரு பிஞ்சு
பிஞ்சு வளர்ந்து காயாகி
காயும் கனிந்து வந்ததம்மா
அதோ அங்கே குள்ளநரி
அலைந்து திரியும் குள்ளநரி
கன்னங்கரிய குள்ளநரி
காதை அசைக்கும் குள்ளநரி
காட்டைச் சுற்றித் திரிந்தது
கனவில் மிதந்து நடந்தது
ஊளையிட்டுக் குதித்தது
உருண்டு புரண்டு களித்தது